درد و رنج انسان پاریسی، درد من هم هست، ولی آیا درد و رنج من، درد یک انسان پاریسی هم هست؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ[O]ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آه و واویلای غربیان از حمله‌های تروریستی و شبیه آن و بهره‌برداری تبلیغاتی از آن‌ها گوش فلک را پر می‌کند. سازوکار حمله‌های تروریستی به غربیان در عمل، مانند شبیه‌سازی فیلم‌های هالیوودی از آب در می‌آید و صحنه پس از فروکش کردن آب و تاب اولیه، به صورت شیک و پیک جمع می‌شود و آب در دل هیچ شهروند غربی تکان نمی‌خورد و امنیتشان کاملا تأمین می‌ماند.
در مقابل، قربانیان کُنَر، بدخشان، فاریاب، زابل، غور، پکتیکا و ننگرهار یا کویته، بیروت، بغداد، سامرا، دمشق، رقه و کوبانی گویا فقط برای کشته شدن، سربریده شدن، گروگان گرفته شدن، بی‌سرپرست شدن، بیوه شدن، معلول شدن و بی سرنوشت رها شدن آفریده شده‌اند و همه مردم این سرزمین‌ها برای بدبختی کشیدن.
***
رویداد «یازده سپتامبر» هم می‌توانست نقطه عطفی باشد در مبارزه با تروریسم، ولی چون ریشه مادی و معنوی تروریسم را در پاکستان و عربستان نشانه نرفت و نخشکاند، در مبارزه فیزیکی و ناتمام با تروریست‌ها در افغانستان باقی ماند و شد آن چه می‌بینیم.
***
حمله تروریستی در پاریس که سبب کشته و زخمی شدن مردم غیر نظامی شده، دردناک است، ولی مردمان ما که دهه‌هاست در آتش این بیدادها می‌سوزند، چه گناهی دارند که به پای معامله‌گری‌های دولت‌های غربی از دوره جنگ سرد تا کنون می‌سوزند؟
***
دولت‌ها و مردم کشورهای غربی بر خلاف ژست‌های انسان‌دوستانه‌شان، هرگز به فریاد مردمان بی‌گناه در افغانستان، عراق، سوریه، لبنان، یمن و نیجریه و سودان توجه نکرده‌اند و از این پس هم نخواهند کرد، وگرنه «خاورمیانه» چنین در آتش نمی‌سوخت.

+ نوشته شده در شنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۴ ساعت ۱۲:۳۱ ب.ظ توسط صادق دهقان |

اين جا را به عشق كابل شه نامه اي و به ياد زادگاه نازنینم، «چنِداوُل» ناميده ام. چنداول، واژه ای ترکی است به معنای پشت جبهه و سپاهیان پشت جبهه که از دوران نادرشاه افشار به یادگار مانده است. چون کابلستان، دروازه ورود به شبه قاره هند بود، نادر با سپاهیانش که بیشتر هم قزلباش بودند، از این مسیر می گذشت. در حقیقت، کابل، پشت جبهه او به شمار می رفت.
********
در بامداد 15 عقرب (آبان) 1357 خورشيدي، صدايم در يكي از خانه هاي محله سه دوكان «چنِداوُل» شهر كابل پيچيد. هنوز طعم شيرين بازي هاي كودكانه را در زادگاهم نچشيده بودم كه چرخ بازيگر، خانواده ام را روانه سرزمين غربت كرد. گاهي از دريچه شعر، خودم را نفس مي كشم، ولي اين روزن هماره گشوده نيست.
********
وب گردي يك لاقبايم كه از 26 دلو (بهمن) 1381 به اين سو، كلكينم را به روي جهان گشوده ام تا مگر هواي تازه، سر به راهم كند. کارم را با کلکین57 آغاز کردم که پرشین بلاگ خراب شد. سپس کلکین. کام را گرفتم و همان زمان چنداول را هم گشودم که در آن تنها لینک های ادبی می گذاشتم. پس از چندی، کلکین. کام هم ناکام پرواز کرد. بعد نوبت به کلکین. نت رسید که آن را هم دوست نابلدی از بین برد. خلاصه، چون دیگر نای آن نداشتم که با یک دست، دو هندوانه بردارم، به همین کوچه بسنده کردم. خوش آمدید.

نوشته‌های پیشین

پیوندها

BLOGFA.COM

چنداول

کوچه خاطره انگیز من