حدّ شکوفه، تکفیر؛ حکم بنفشه، زنجیر

سهم سپیده، تبعید؛ جای ستاره، چاه است‌

sangsar

اینک ببین هُبل را، بُت‌های کور و شَل را

مردان تیغ بر کف‌، زن‌های زنده در گور (1)

sangsar

ما را بسوزان دنیا!

ما که خاکستر «لیدا» (2) و «شکیلا»  (3) را زیر پای بودا دفن کردیم

و شادنوش خون «شیما»ییم که در رگ‌های «ارگ» جاری است (4)

در تاریک‌خانه‌ی تَراخُم‌گرفته‌ی دیدگان‌مان خاک انداز؛

که بر نگاه مغموم «نادیا» (5) چشم فرو بستیم

و سنگ‌سار ستاره‌ها را تماشاگریم. (6)

sangsar

روزی ما دوباره كبوترهایمان را پیدا خواهیم كرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت (7)

 

1)       هر دو شعر از کاظم کاظمی.

2)       لیدا امید سروری، بانوی شاعری که در قوس (آذر) 1374 در هرات خودسوزی کرد.

3)       شکیلا، بانویی که در 7 دلو (بهمن) 1390 در بامیان قربانی تجاوز شد.

4)       شیما رضایی، بانوی گوینده تلویزیون طلوع که در 24 ثور (اردی­بهشت) 1384 در کابل کشته شد.

5)       نادیا انجمن، بانوی شاعری که در 14 عقرب (آبان) 1384در هرات با لت­و­کوب همسرش کشته شد.

6)       شعر از صادق دهقان.

7)       شعر از احمد شاملو.