روزی ما دوباره كبوترهایمان را پیدا خواهیم كرد
حدّ شکوفه، تکفیر؛ حکم بنفشه، زنجیر
سهم سپیده، تبعید؛ جای ستاره، چاه است

اینک ببین هُبل را، بُتهای کور و شَل را
مردان تیغ بر کف، زنهای زنده در گور (1)

ما را بسوزان دنیا!
ما که خاکستر «لیدا» (2) و «شکیلا» (3) را زیر پای بودا دفن کردیم
و شادنوش خون «شیما»ییم که در رگهای «ارگ» جاری است (4)
در تاریکخانهی تَراخُمگرفتهی دیدگانمان خاک انداز؛
که بر نگاه مغموم «نادیا» (5) چشم فرو بستیم
و سنگسار ستارهها را تماشاگریم. (6)

روزی ما دوباره كبوترهایمان را پیدا خواهیم كرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت (7)
1) هر دو شعر از کاظم کاظمی.
2) لیدا امید سروری، بانوی شاعری که در قوس (آذر) 1374 در هرات خودسوزی کرد.
3) شکیلا، بانویی که در 7 دلو (بهمن) 1390 در بامیان قربانی تجاوز شد.
4) شیما رضایی، بانوی گوینده تلویزیون طلوع که در 24 ثور (اردیبهشت) 1384 در کابل کشته شد.
5) نادیا انجمن، بانوی شاعری که در 14 عقرب (آبان) 1384در هرات با لتوکوب همسرش کشته شد.
6) شعر از صادق دهقان.
7) شعر از احمد شاملو.